Małżeństwo bez seksu. Dlaczego druga osoba nie chce seksu?

Małżeństwo bez seksu – dlaczego partner lub partnerka nie chce współżycia? Poznaj możliwe przyczyny braku seksu i sposoby odbudowy intymności. Określenie małżeństwo bez seksu może odnosić się także do par pozostających w związkach nieformalnych – niezależnie od płci i orientacji psychoseksualnej. Nie chodzi więc o status relacji, ale o doświadczenie pary, w której seks zanikł albo odbywa się znacznie rzadziej, niż potrzebuje tego jedna z osób.

Nie istnieje jedna „prawidłowa” częstotliwość współżycia. Nie ma normy, która mówi, że określona liczba kontaktów w seksualnych uznawana jest za zdrową w związku. Seks raz w tygodniu nie jest z definicji lepszy niż seks raz w miesiącu. Ilość czy jakość? Zadajecie sobie to pytanie? Odpowiedź znajdziecie w artykule, o tym co wpływa na satysfakcję seksualną i czy im więcej seksu, tym lepiej dla związku.

Jeśli obie osoby w relacji nie odczuwają potrzeby kontaktów seksualnych i dobrze się z tym czują, małżeństwo bez seksu nie musi wymagać zmiany. Problem zaczyna się wtedy, gdy jedna osoba tęskni za seksualną intymnością, a druga jej unika, zgadza się na seks pod presją albo reaguje wycofaniem na każdą próbę rozmowy lub kiedy jedna z osób utraciła pożądanie do partnera/partnerki.

W takich związkach często tworzy się bolesny schemat. Jedna osoba inicjuje seks coraz częściej, ponieważ chce uzyskać potwierdzenie, że nadal jest kochana i atrakcyjna. Druga odczuwa coraz większą presję, dlatego jeszcze bardziej się wycofuje albo decyduje się na seks z obowiązku. Im większy nacisk, tym mniejsza szansa, że ochota na przyjemność pojawi się. Im więcej odmów, tym większy lęk przed kolejnym odrzuceniem. Z kolei druga strona czuje coraz większą presję, że powinna, że musi, że już czas na seks, bo związek się rozpadnie.

To pytanie nie ma jednej, łatwej odpowiedzi. Z mojego doświadczenia jako seksuolożki i terapeutki par wynika, że małżeństwo bez seksu wynika z bardzo wielu czynników i właśnie temu przyglądamy się na sesjach terapii par.

Małżeństwo bez seksu może być rezultatem nałożenia się wielu czynników: biologicznych, psychicznych, relacyjnych, społecznych i tych związanych z aktualną sytuacją życiową (przeciążenie pracą, opieka nad dziećmi lub innymi członkami rodziny, utrata pracy i trudność w znalezieniu nowej, zdrada bez przepracowania jej, zmiana ról życiowych etc.).

Na to, czy mamy ochotę na przyjemność, wpływa wiele czynników. Celowo nie używam słowa pożądanie i jego poziom, ponieważ nie da się go zmierzyć i nie mówimy o wysokim/niskim libido, dlatego, że wszystko właśnie zależy od kontekstu, naszej kondycji i tego co dzieje się w relacji. Gdybyśmy jednak mieli wskazać, co wpływa na to, że rezygnujemy z życia seksualnego to są często wymieniane powody:

• przewlekłe zmęczenie, stres i niedobór snu,
• depresja, obniżony nastrój i zaburzenia lękowe,
• zaburzenia hormonalne i choroby tarczycy,
• cukrzyca, choroby układu krążenia i choroby nowotworowe,
• przyjmowane leki, szczególnie niektóre leki przeciwdepresyjne,
• ból podczas seksu, zbyt szybki wytrysk, problemy z erekcją albo trudności z osiąganiem orgazmu,
• trudności seksualne (wymienione wyżej) partnera/partnerki,
• negatywny obraz własnego ciała,
• trudne doświadczenia seksualne,
• nierówny podział obowiązków domowych,
• warunki mieszkaniowe utrudniające życie seksualne,
• wstyd i restrykcyjne wychowanie,
• ciąża, poród, połóg i opieka nad małym dzieckiem,
• nierozwiązane konflikty oraz brak emocjonalnego bezpieczeństwa i wsparcia w relacji.

Zanim uznamy, że brak seksu wynika wyłącznie z problemów w związku, warto również wykluczyć możliwe przyczyny zdrowotne. Czasami pierwszym krokiem powinna być konsultacja lekarska, ginekologiczna, urologiczna, fizjoterapeutyczna albo psychiatryczna.

Wiele nieporozumień wynika z przekonania, że ochota na przyjemność powinna pojawiać się sama – spontanicznie, bez stymulacji z zewnątrz, intensywnie, naturalnie. Jak pokazują badania dr Emily Nagoski, autorki książki „Ona ma siłę”, 15% kobiet i 75% mężczyzn doświadcza pożądania spontanicznego, 30% kobiet i 5% mężczyzn responsywnego i „55% kobiet i 20% mężczyzn doświadcza pożądania mieszanego (połączenia pożądania responsywnego i spontanicznego, zależnie od kontekstu).”ontekstu).

Jak czytacie wiele i wielu z nas doświadcza pożądania w odpowiedzi na przyjemny dotyk, chciany kontakt, poczucie bezpieczeństwa w relacji. Ważny jest kontekst, który prowadzi do pojawienia się ochoty na przyjemność – o czym jest cała inna polecana przeze mnie książka Nagoski „Zróbmy to razem”.

W związku określanym jako małżeństwo bez seksu partnerzy mogą mieć odmienne sposoby przeżywania pożądania. Jedna osoba czeka na nagłą ochotę, druga potrzebuje czasu, dotyku i poczucia emocjonalnego połączenia. Jeśli para nie zna tych różnic, może błędnie uznać, że pożądania już nie ma.

To co ja też zauważam w gabinecie, u par bez seksu, to czekanie, aż pożądanie samo się pojawi – najlepiej takie jak na początku relacji. Trudno nam przyjąć i zaakceptować to, że seks w parze zmienia się i nie będzie tak intensywny i pełen pasji jak na początku związku. Zamiast skupić się na tym, co jest możliwe, nawiązujemy do „seksualnego miesiąca miodowego”, tracąc możliwość przeżywania przyjemności z partnerem/ką tu i teraz.

Długotrwały brak seksu wpływa na samoocenę i poczucie własnej atrakcyjności. Osoba częściej inicjująca zaczyna zastanawiać się: „Czy już jej lub jemu nie pociągam?”, „Czy pojawił się ktoś inny?”, „Czy nadal się kochamy?”.

Małżeństwo bez seksu może uruchamiać złość, smutek, wstyd, bezradność i zazdrość. Czasami osoba doświadczająca odmowy zaczyna krytykować wygląd partnera, przypominać mu o wcześniejszych relacjach „Moja była nie miała tego problemu”, „Mój były zawsze miał ochotę na seks” albo traktować seks jako potwierdzenie uczuć. Takie zachowania zwykle nie przybliżają pary do siebie. Zwiększają presję i powodują, że każda czułość może zacząć być odbierana jako zapowiedź oczekiwanego stosunku.

Osoba, która nie chce seksu, także przeżywa trudne emocje – wstyd, poczucie winy, złość na siebie, smutek. Czuje presję drugiej osoby, dlatego też może angażować się w seks z poczucia obowiązku, który jak pokazują badania, prowadzi u kobiet do unikania i wycofywania się z seksu. To może być jeden z powodów, dlaczego partnerka nie chce seksu. W ten sposób małżeństwo bez seksu może okresowo zmieniać się w małżeństwo, w którym do seksu wprawdzie dochodzi, ale brakuje swobody, bezpieczeństwa i obustronnego pragnienia. Seks podejmowany pod presją zazwyczaj nie odbudowuje pożądania. Przeciwnie – może powodować jeszcze większą niechęć do dotyku i utrwalać unikanie bliskości.

Są także pary, które mają seks, ale jest on niesatysfakcjonujący i mimo regularności w seksie, nie czują się spełnione seksualnie.

Na blogu Olga Żukowicz w artykule „Wszyscy jesteśmy niedopasowani seksualnie” napisała:

Z naszymi indywidualnymi temperamentami, fantazjami erotycznymi, doświadczeniami i przekonaniami nt. seksualności potrzebujemy czasu na wzajemne poznanie się, a zgranie się w łóżku wymaga czasu i negocjacji.

Czy brak seksu może wynikać właśnie z tego, że partnerzy nie znają swoich map seksualności? Istnieje kilka sposobów, aby je poznać. Jednym z nich są opracowane przez dr. Barry’ego McCarthy’ego, seksuologa i terapeuty par, cztery style seksualne: komplementarny, tradycyjny, bratnich dusz i emocjonalnie ekspresyjny. Pomagają one lepiej zrozumieć własne potrzeby oraz sposób, w jaki każda z osób łączy intymność, erotykę i seksualną autonomię.

Małżeństwo bez seksu może być czasem rezultatem różnic między preferowanymi stylami albo przekonania, że życie seksualne obojga partnerów powinno wyglądać dokładnie tak samo. Podczas terapii par wspólnie rozpoznajemy style seksualne partnerów, przyglądamy się temu, jak wpływają one na ich relację, oraz szukamy sposobów na połączenie różnych potrzeb bez wywierania presji na żadną ze stron. Dowiedz się JAK PRACUJĘ.

Badanie opublikowane na łamach „The Journal of Sex Research” wykazało, że matki, które brały na siebie większą część obowiązków związanych z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi, deklarowały ogólnie niższy poziom pożądania seksualnego. Co ciekawe, takiej zależności nie zaobserwowano u kobiet bezdzietnych. Sugeruje to, że obowiązki związane z rodzicielstwem są szczególnie obciążające i mogą być jednym z powodów, kiedy małżeństwo bez seksu to nasza sytuacja.

Podobną zależność zaobserwowano również u mężczyzn: ci, którzy przejmowali więcej obowiązków związanych z opieką nad dziećmi, także deklarowali niższy poziom pożądania. Wynik ten podkreśla ważną kwestię — wyczerpanie i przewlekły stres mogą osłabiać pożądanie niezależnie od płci.

Obowiązki te prowadzą do fizycznego wyczerpania, obciążenia psychicznego oraz emocjonalnego osamotnienia — zwłaszcza gdy jedna osoba ma poczucie, że jej wkład pozostaje niezauważony albo jest traktowany jako coś oczywistego. Zatem w tym przypadku to czynnik relacyjny (poczucie niesprawiedliwości) oraz fizjologiczny (wyczerpanie) prowadzą do zaniku pożądania w parze.

Presja, szantaż emocjonalny, porównywanie do byłych partnerów i sugerowanie zdrady pogłębiają problem. Podobnie działa obrażanie się po odmowie, wyliczanie czasu od ostatniego zbliżenia czy twierdzenie, że seks jest małżeńskim obowiązkiem.

Jeżeli małżeństwo bez seksu trwa od miesięcy lub lat, rozwiązaniem rzadko jest polecenie: „Po prostu umówcie się na seks”. Najpierw trzeba zrozumieć, dlaczego bliskość zniknęła i jakie emocje budzi obecnie w każdej z osób.

Pomocne może być rozdzielenie czułości od oczekiwania, że każdy dotyk musi zakończyć się stosunkiem. Przytulanie, masaż, pocałunek czy wspólne leżenie mogą ponownie stać się bezpieczne, jeśli żadna osoba nie czuje, że musi pójść dalej.

Rozmowę warto rozpocząć poza sypialnią i nie bezpośrednio po kolejnej odmowie. Zamiast pytać: „Dlaczego nigdy nie chcesz się ze mną kochać?”, można powiedzieć:

Brakuje mi naszej bliskości i chciałabym/chciałbym zrozumieć, co dzieje się między nami. Nie chcę wywierać na Ciebie presji. Zależy mi, żebyśmy wspólnie poszukali rozwiązania.

Dobrze, jeśli rozmowa o braku seksu w relacji nie zmienia się w poszukiwanie winnej osoby. Celem jest poznanie doświadczeń obu stron: tego, co dzieje się z osobą pragnącą częstszych kontaktów, i tego, dlaczego druga osoba nie ma na nie ochoty – bez wzbudzania poczucia winy, oskarżeń i wzajemnych pretensji. Kiedy zaczniemy ze sobą rozmawiać otwarcie, ale bez próby rozstrzygania „kto zawinił” mamy większe szanse na odbudowę udanego życia intymnego.

Małżeństwo bez seksu. Jak wygląda? Kiedy pary zgłaszają się na terapie par? Jak często to występuje? Dowiecie się z audycji dr Justina LehMillera.